اتاق فرار سی و سه (33)

آسایشگاه لاله سال‌هاست که تعطیل شده. ساختمانی قدیمی در گوشه‌ای از شهر که بعد از یک اتفاق نامعلوم، هیچ‌وقت دوباره باز نشد. پرونده آن اتفاق بسته شد، اما بعضی چیزها هیچ‌وقت از بین نرفتند. بعد از تعطیلی، گزارش‌های عجیبی از اطراف آسایشگاه منتشر شد؛ صداهایی که شب‌ها از داخل ساختمان شنیده می‌شد، چراغ‌هایی که بدون برق روشن می‌شدند و پنجره‌هایی که گاهی از داخل باز می‌شدند. اما عجیب‌ترین بخش ماجرا، پرونده‌های بیماران بود. چندین پرونده بدون هیچ توضیحی ناپدید شده بودند و در میان پرونده‌های باقی‌مانده، یک عدد بارها تکرار شده بود: 33 هیچ‌کس نمی‌دانست این عدد به چه چیزی مربوط است. تا اینکه سال‌ها بعد، بخشی از اسناد قدیمی دوباره پیدا شد. اسناد نشان می‌دادند اتفاقی که باعث تعطیلی لاله شده، آن چیزی نبوده که در گزارش‌های رسمی نوشته شده است. از آن زمان، هیچ‌کس حاضر نشد درباره آن شب حرف بزند. و هنوز هم در بعضی شب‌ها، از طبقه‌های متروکه آسایشگاه صدای قدم‌هایی شنیده می‌شود... انگار کسی هنوز در راهروهای لاله قدم می‌زند. کسی که سال‌هاست نباید آنجا باشد.